"Komt een vrouw bij de dokter...."

Week 10 is ingegaan van mijn stage in Ghana. Dat wil zeggen dat ik nu op precies de helft zit en al meer dan 2 maanden “oet Mestreech” vertrokken ben. Heimwee heb ik nog geen seconde gehad (sorry!) want het leven hier bevalt me prima. Op een kleine malaria crisis na in mijn 3de week ben ik erg gezond gebleven. Zelfs het eentonige Ghanese eten wordt op een wonderbaarlijk goede manier verwerkt door mn darmen! Helaas kan ik niet van iedereen zeggen dat ze gezond zijn in Damongo, vandaar dat ik jullie in deze update een kijkje laat nemen in de keuken van het West Gonja Hospital.
In de categorie opmerkelijke patienten:

Komt een vrouw bij de dokter:
Vrouw van 70 met het verhaal dat ze 6!!!! jaar geleden gevallen is op haar rechterheup en nu nog steeds zo’n pijn heeft en nauwelijks kan lopen. Ze komt mbv 2 stokken en al strompelend binnen
“oei” denkt dr Ward en ik besluit een rontgenfoto te maken (jaja dat kunnen we hier!). Wat blijkt: Totale heupfractuur die weer op een geheel verkeerde manier is vastgegroeid. Ongeloof bij mij dat je hier 6 jaar mee rond kan lopen. Ze vraagt of ik geen medicijnen kan geven zodat ze weer normaal kan gaan lopen......nee sorry!

Komt een man bij de dokter:
Ook in Ghana is voetbal sport nummer 1. Ghana maakt zich op voor de afrika cup die in Januari begint en waar ik zeker verschillende wedstrijden van ga kijken in Tamale. Zo was er laatst een voorbereidingstoernooi dat door somigge fanatiekelingen iets te serieus wordt genomen. Een man van 44 jaar had zo enthousiast gejuiched bij een goal van Ghana dat hij BEIDE onderarmen op 3 plaatsen had gebroken toen hij viel tijdens het juichen.......hoe fanatiek kun je zijn!!!

Komt een baby bij de dokter:
Baby van 2 maanden oud. Geboortegewicht 3500 gram. Moeder ziek en niet in staat tot borstvoeding. Borstvoeding overgenomen door oma die geen melk produceert. Baby weegt 2 maanden later nog maar 2000 gram en ik ben verbaasd over de onwetendheid van ouders / grootouders en het vel over been wat ik aantref!!!

Komt een man bij de dokter:
Man van 20 jaar met het verhaal dat hij 1 jaar geleden beschoten is met een geweer in zijn rug. Hiermee heeft hij destijds het ziekenhuis niet bezocht maar zich “lokaal” (in het dorp) laten behandelen. Nu komt hij met een geinfecteerde wond op zijn rug en zegt hij dat de kogels nog in zijn rug zitten. Ik voel ze zitten en besluit een rontgenfoto te maken. 5 kogels en heel veel kogelafval! De rontgenstralen lichten op van al dit metaal in zijn lijf. Verbazing op mijn gezicht, wat toch al op standje “verbazing” stond dat hij nog leefde en nog nooit in het ziekenhuis was geweest.

Komt een jongen bij de dokter:
Jongen van 21 jaar komt op de OPD met het verhaal dat hij de afgelopen maanden al 10 kilo is afgevallen (zonder dieet). Daarnaast heeft hij last van infecties in zijn mond en van soa-klachten. De letters H I V kwamen met stip op 1 te staan in mijn voorlopige diagnose lijst, maar toen ik hem uitlegde dat ik hem daar op wilde testen, bedankte hij vriendelijk voor het gesprek en liep hij weg. Daar had hij absoluut geen zin in! Heb 20 minuten op hem ingepraat dat hij zich echt moest laten testen, maar hij wilde er niets van weten. Blijkbaar was hij meer fan van HYVes dan van HIVes (thanks voor deze woordgrap Henri).

Dit is slechts een kleine selectie van alle gedenkwaardige patienten en “dit kan niet waar zijn”-gebeurtenissen.

Daarnaast ben ik veelvuldig (samen met Mirna en Elise, de 2 andere geneeskunde studenten uit Maastricht) te vinden in het Weeshuis van Damongo. Hier zitten 41 kinderen die geen ouders hebben of HIV hebben en door hun ouders zijn verstoten. Een kindje heeft wel een moeder maar nadat zij haar 4 vorige kinderen had gedood in een psychotische bui, heeft “Abraham” (de oprichter van het weeshuis) het kind weggehaald bij de moeder en in zijn weeshuis geplaats (uiteraard gaat dit tegen alle ethische grondbeginselen in maar uit menselijk oogpunt zeer te begrijpen). Bijna dagelijks sta ik met deze kinderen te voetballen, kijken we dvds of zingen/dansen we. De blijdschap en dankbaarheid in hun ogen en woorden geeft kippenvel en ontzettend veel voldoening! Afgelopen weekend zijn we een dag naar het zwembad in Mole National Park geweest. Een geweldige ervaring omdat ze allemaal niet kunnen zwemmen en dus jouw hulp nodig hebben om het zwembad in te kunnen. Heb zelden in mijn leven een meer dankbare dag gehad dan deze! Uitgeput van 41 kinderen leren zwemmen, laten spelen in het water etc etc, maar een onvergeetbare ervaring rijker.
Het weeshuis was 2 jaar geleden op sterven na dood ivm financiele problemen. Momenteel red Abraham het om ze onderdak, school en eten te geven, maar geld voor speelgoed en reisjes zoals naar het zwembad is er nauwelijks. Verschillende mensen uit Nederland hebben me benaderd of ze iets kunnen betekenen voor de mensen in Ghana. Daarom heb ik het volgende idee bedacht: Ik begin een donateurschap voor het weeshuis. Voor 25 euro word je donateur van het weeshuis in Damongo en hiermee sta je garant voor 1 uitstapje per maand per kind voor een heel jaar! Oftewel ik zoek 41 donateurs....euh 40 want uiteraard word ikzelf de eerste. 1 dag in de maand waarop je een kind alle ellende uit zijn nog jonge leven laat vergeten. Veel kinderen hebben de dood van beide ouders meegemaakt en nog andere gruwelijke dingen, wat vaak in hun ogen af te lezen valt.
Vlak voor kerstmis lijkt me het geschikte moment om hier een kleine bijdrage aan te geven en meteen een extra stimulans om voor 25 euro minder te eten met kerst.

Mocht je hieraan mee willen werken dan kun je mailen naar Kwardje@hotmail.com. Ik mail je dan terug welk weeskind door jou het hele jaar verwend gaat worden en daarnaast zorg ik er voor dat je het komende jaar elke 3 maanden een mail met foto’s ontvangt waarop te lezen en te zien valt hoe blij je dit kind gemaakt hebt! Enkele foto’s van de weeskinderen kun je vinden bij dit bericht.

Ik reken op jullie in het welvarende Nederland!

Groetjes Ward